Öğretmen Kubilay ilköğretim okulu

   Köyümüzün tarıma elverişli alanı yok denecek kadar azdır. Daha çok sebze ve meyve yetiştirmeye elverişlidir. Tarlalar çok küçük parçalar halinde ve sarp yerlerde bulunmaktadır. Düz arazi çok azdır.
Köyde ekim dikim işlerinde modern araçlar kullanılamamaktadır. Bunun sebebi de traktörün tarlalara girememesidir, ekim dikim alanlarının küçük olmasıdır. Halkın TTK da işçi olarak çalışıyoruz diye tarıma fazla önem verilmemiştir. Erkekler ise bir işte çalışıyoruz diye tarla, bağ, bahçe işleriyle ilgilenmemektedirler. Bütün bu işleri kadınlar yapmaktadırlar.
Köyümüzde ağaç dikimi hızlanmıştır. Köyün ortasından derenin geçmesi, rüzgarın az olması kavak dikimini hızlandırmıştır. Bunun yanında diğer meyve ağaçlarının da dikim ve bakım işleri de yapılmaktadır.
Sebze yetiştiriciliğinde oldukça iyi, fakat bilinçsiz olarak yapılmaktadır. Örneğin mısır tarlasına hem mısır ekilmekte, bunun yanında ayrıca fasulye, kabak, domates, nohut, kara lahana dikilmektedir. Hal böyle olunca verimde azalmaktadır.
Köyümüzde hayvancılık da çok az yapılmakta, bir kısmı hiç yapmamakta, diğer bir kısmı ise hayvansal ürüne olan ihtiyacı kadar hayvan beslemektedir. Buda bir iki hayvanı geçmemektedir. Bunun sebebi meranın olmayışındandır. Son zamanlarda ilçemizdeki süt ürünleri sanayiinin gelişmesiyle köylerden her gün süt toplanmaktadır. Halkımız da elindeki fazla sütü buralarda değerlendirerek küçük de olsa aile bütçesine katkı sağlamaktadırlar.
Son yıllarda tarım alanında bilinçli çalışmalar yapanlarımızda vardır az sayıda olsalar da. Bir köylümüz kivi fidanı bularak dikmiş ve şimdi ürünlerini almakta ve satmaktadır. Bunun yanında bir iki ailede seracılıkla sebze yetiştirerek pazarlarda satmaktadır.

    Köyümüzün yönetim durumu; bir muhtarlıktır. Merkez mahalle ile birlikte üç mahalleden oluşmaktadır.
Köyümüzde, devlet hizmetlerinden yararlanabilmek için çalışmalar yapılmaktadır. Devlet halk işbirliği ile köyümüze ilköğretim okulu, sağlık ocağı yapılmış ve temiz içme suyu şebekesi kurulmuştur.

    Halkımız geçimini işçilikten sağlamaktadır. Hemen her aileden en az bir kişi TTK da çalışmaktadır ya da emekli maaşı almaktadır.
Köyden dışarıya son zamanlarda göçler olmaktadır. Yeni yetişen nesil çevremizdeki inşaatlarda ve ya günü birlik işlerde çalışmaktadır. Dışarıya da iş için gidenlerde olmuştur. Bunlar İstanbul ve Çorlu'ya yerleşmişlerdir.
Köyümüzde, bir tane tekstil işletmesi kurulmuş ve bu iş yerinde yüze yakın genç kızlarımız çalışmaktadır. Bu kızların bir kısmı çevre köylerden gelmektedirler.
Köyümüzde, iki tane bakkal, bir pide-lahmacun işletmesi ve dört tane kahvehane işletilmektedir.

    Köyümüzün geçmişinin çok eski olmasına rağmen turizmi gelişmemiştir. Komşumuz olan Çayır köyündeki mağaralar azda olsa turist çekmektedir.

    Köyümüz insanının yüzde doksanı bir sosyal güvenceye sahip olduklarından, devletin sağlık kuruluşlarından hiçbir maddi sıkıntı çekmeden yararlanabilmektedir.
Ayrıca köyümüzde sağlık ocağı bulunmakta; personel bakımından da iyi durumdadır. Üç doktor kadrosu, iki ebe, bir hemşire ve de bir hizmetlisi bulunmaktadır.

    Köyümüzün folklorik olarak göze batan iki geleneği ve göreneği vardır. Bunlar asker uğurlama ve evlenme gelenekleridir.
Düğünler; köyümüzde evlenme çağına gelen gençler ailelerinden habersiz olarak birbiri ile tanışıp, anlaşıyorlar. Kendi aralarında anlaştıktan sonra erkek konuyu ailesine açtıktan açıyor. Ailede çocuğunu evlendirmeyi düşünüyorsa; aile içinde konuşup, kızın ailelerine uygun olup olmadığına karar veriyorlar. Uygun görülürse etkili olabilecek, muhtar, öğretmen, imam veya köyün ileri gelenlerinden bir iki kişi ile birlikte dünürlüğe gidiliyor. Kız tarafı dünürcüleri ağırlıyor. Gelenler ne amaçla geldiklerini açıklıyorlar. Kız tarafı konuyu düşüneceklerini söylüyor. Kız tarafı da bu işi kendi arasında tartışıyorlar. Kıza isteyip istemediği soruluyor. Kendi aralarında karar veriyorlar. Erkek tarafı bir kez daha dünürcü gönderiyor. Kız tarafı uygun gördüyse söz veriliyor, uygun görülmediyse bu işin olmayacağı açıklanıyor. Fakat kız ile oğlan birbirini sevmişse gizlice anlaşarak kaçıp evleniyorlar.
Kız tarafından olur cevabı alındıktan sonra kararlaştırılan bir günde çarşıya gidiliyor. Orada yüzükler alınıp takılıyor. Urba, denilen kız için gerekli giyim eşyası alınıyor. İleri bir tarihte şerbet içiliyor, burada başlık parası, alınacak eşyaların listesi çıkarılıyor. Eşyayı ve ziynet eşyasını erkek tarafı yapmaktadır.
Baklava ile köylüye düğüne söylenir. Gelin çıkmadan bir gün önce kına gecesi düzenlenir. Kına gecesi orkestra veya davul zurna getiriliyor. Genç, yaşlı, kadın, kız, erkek karışık olarak eğleniyorlar.
Düğün sabahı köylüye yemek veriliyor. İkindi namazından sonra gelin alınır, damdın evine getirilir. Son zamanlarda kına gecesinin benzeri yine eğlence yapılır. Bu eğlence köyde, durumları iyi olan aileler ilçedeki düğün salonlarında yapılmaktadır. Yatsı namazından sonra hoca tarafından dini nikah kıyılır, dua yapılır, damat gelin odasına gönderilir. Eskiden yapılan duvak adeti son yıllarda kaldırılmıştır.
Asker uğurlama; askerlik çağı gelen gençlerin ailesi, askerlik günü belli olduktan sonra bir akşam evinde köylünün de katılımıyla bir Kur'an okutuyor, vatana millete hayırlı bir asker olması için ve hayırlısıyla dönmesi için dualar ediliyor. Askerlik günü geldiğinde köylülerin hepsi birden arabalara binerek ilçedeki terminale kadar uğurlamaya geliyor. Terminalde ayak üstü davul zurna eşliğinde eğlence yapılıyor. Otobüs saati geldiğinde ise asker herkesle vedalaşarak otobüse biniyor. Otobüse biner binmez askerlik başlamış oluyor.

Fotoğraflar: SADIK KERİM UZAN